விடியல்

  உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை தியாகம், தவம் நேர்மை ஆகியவற்றின் வழியே உருவாகும் ஒரு நவீன தலைமைத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதிகாரம் அல்ல பொறுப்பு என்பதே உண்மையான  தலைமை எனக் கூறும் கவிதை. கவிதை தவம் கலைத்த இந்தியத் தாயின் தலைமகனுக்கு... வாய்மை வழித்துணையானதால் வறுமை பிழையில்லை என திலகம் தொலைத்த  நெற்றியில் தன் விருப்பம் சுருங்கி தியாகம் விழியில் ஒளிவீச - மூன்று புறமும் நீர்சூழ்ந்த நிலமாளும் சுடர் தென்பட்டதால் உடல் வருத்தி, பாதை வகுத்தாய் மனை துறந்து மானுடம் காக்க. வடக்கில் தடம் வலுத்த பாதம் தென்தேசத்தில் கம்பன் நிலம் படர்ந்ததால், காலம் சுமந்த பாரதம் மீண்டும் புத்துயிர் பெற, சுதந்திரத்தின் நூற்றாண்டில் வாகை சூடி, உலகம் புகழும் உத்தம தலைவனாய், யோகம் வளர்த்த உடல் மெருகேறி வையகம் போற்றும் எங்களுள் ஒருவனாய் வாழும் ஆரவாரத்திற்கு குறைவில்லை, தலைமையில் மாற்றமில்லை. உன் நேர் பார்வையில் கண்டமும் கதைசொல்லும் மனிதத்தின் புகழ் ஓங்கும். பெண்ணின் துயரம் உன் தோல் சேர்ந்ததால் கருணையையே காரியமாக்கி தாயானாய். தேசத்தின் பாதுகாப்பிலும், நிதி பகிர்விலும் பெண்கரம் வலுத்ததால் தந்தையுமானாய். சைவமும் வ...

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மனிதன்  அனுபவிக்கும் சோர்வு, மன மறுபிறவி, அன்பின் அரவனைப்பு மற்றும் இயற்கையோடு ஒன்றும் வாழ்க்கை சுழற்சி ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டது. கவிதை தரை தொட்ட கணம் பொழுதும் சோர்ந்து போய், ஓய்வின் நுழைவாயில் சேர்ந்தும்,சேராமலும் என் கண்கள் ஒளி பெற காத்திருந்தது. கருவறை துறந்த மறுகணம் மனம் உதித்த தளிர் மேனியில் காலமும், பட்டும் படாமல் என்னை வரவேற்கிறது என சலனம் தழுவியது. செவி திகட்டா சொல்லழகும், தோய்வரியா அரவனைப்பும், என் நிழலின் மறுஉருவமாய் விரலின் வேலிக்குள் புறம் செழித்தது அகமும் குளிர்ந்தது. மதி வளர்த்த கல்வியும் உறம் சேர்த்த உறவும் வண்ணம் போர்த்திய கனவும் அழகாய் பாதை தொடுத்தது. கரை சூழ்ந்த பூங்காற்று நீரோடையின் வழி கொண்டு மறுகரை சேர்ந்தது. வெண் மேகம் கரை படிந்து ஒளியும் கண் மறைத்தது.  மழைத் துளியில் மாசகன்று வளமாய் வாழ்வதும் காற்றில் ஈரம் கரைந்து நிலம் தாகம் கொள்வதும் இயற்கையின் அரவணைப்பில்..

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை இருள்- ஒளி, வறுமை- அதிகாரம், அமைதி- அதிக சப்தம், இயற்கை- மனித அறிவு ஆகிய எதிர்மறை நிலைகளுக்கிடையே மனித மனம் மேற்கொள்ளும் அமைதியான தேடல் பயணத்தை  பேசுகிறது. கவிதை இரவின் மணித்துளிக்குள் ஒளியின் நொடி தேடும் விழிகள். குடைந்த பாறைக்குள் தாகம் தீர்க்க நினைக்கும் மனம். நிலவு சேர்த்த பகலில் ஈரம் காயும் புல்வெளி. வறுமை புதைந்த நிலத்தில் பகட்டின் கனி சுவைக்கும்  அதிகாரம். அடர்ந்த கானகத்துள் விதை தேடும் விலங்கினம். பறவையின் இறகில் உலகம் அளக்கும் விஞ்ஞானம். ஆழ்கடலின் அலையோசையில் மௌன மொழி பேசும் மீன்கள். செம்மொழியின் நிலப்பரப்பில் புதியதோர் அத்யாயம். மண் புதைத்த உறைவிடத்தில் காற்று தீண்டா தீபச்சுடர். இனம் தோற்ற வைகரையில் மாசில்லா வெண்மலர் கூட்டம் அமைதியின் பயணம் நோக்கி இதழ்விரித்து புன்னகைக்கிறது.

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை இயற்கை, மனிதன், காலம் மற்றும் வாழ்க்கை ஆகிய அனைத்தும் எதை நோக்கி நகர்கின்றன என்ற அடிப்படை தத்துவக் கேள்வியை முன்வைக்கிறது. கவிதை வானம் போர்த்திய நிலமும் போர்வை துளைத்த நட்சத்திரங்களும் எதை நோக்கி.. மண் கலந்த வாசமும் மழையறியா விரிசல் நிலமும் எதை நோக்கி.. வெப்பம்  ஈன்ற தீப்பொறியும் தாவரம் தழைக்காத வெண்ணிற பூமியும் எதை நோக்கி.. பிறப்பு சுமக்கும் இரகசியமும் முடிவரியா பயணத்தின் தொடர்கதையும் எதை நோக்கி.. சூரியன் மறைந்த நல்லிரவும் வெளிச்சம் பரிமாறும் நில வொளியும் எதை நோக்கி.. பற்றில்லா புறம் காணும் துறவும் ஆசையின் பொதி சுமக்கும் மானிடமும் எதை நோக்கி.. சமூகம் வரைந்திடாத ஓவியமும் வண்ணம் தீட்ட பாயும் கரங்களும் எதை நோக்கி.. இரு விழிகளின் காட்சியும் ஆயுள் மறந்த பூமி சுழள்வதை நோக்கி..

 உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மனிதன் இயற்கையுடன் மேற்கொள்ளும் பயணத்தைச் சொல்லும் ஒரு உணர்வுப் பதிவு. பூமி மனிதனுக்குச் சொல்வது ஒன்று மட்டுமே- நாம் உரிமையாளர்கள் அல்ல: விருந்தினர்கள். கவிதை பாதங்கள் இளைப்பாற விழிகள் மட்டும் விழித்திருக்க கிழக்கும்,மேற்கும் ஒரு சேர வரவேற்க, மேகங்கள் வெண் கம்பளம் விரிக்க காற்றும் இலை தழைகளும் சாமரம் வீச, யுகங்களாய் முதுமை தழுவாத பூமி பெண்ணின்  இருப்பிடம் காணும் முனைப்புடன் ஒரு பயணம். பச்சை நிலப்பரப்பில் நிறங்கள் ஏழு வண்ணம் தீட்ட, சாரல் மழை  சந்ததி வளர்க்க, செழுத்திருக்கும் பசுமை கூட்டுக்குள் அனுமதியின்றி கால் பதித்ததால் செந்நிற சீற்றத்துடன், தலைவிரிக் கோலமாய் நில மகள் தன்னைத் தானே அழித்த சுவடுகள், அச்சுருத்தும் நிஜங்கள். விண்கற்களின் உயிர் நடுங்கும் ஒலி பூமியின் சமநிலை குன்றியதால் இயற்கையின் சுற்றத்தார் விடுக்கும் எச்சரிக்கை. நிலத்தின்  மூதாதையர் வாழும் நீல போர்வைக்குள் புதைந்திருக்கும் மர்மங்களை கட்டவிழ்க்க முற்பட்டதால் பேரலை என்னும் பேரிடரால் மனித கூட்டம் வாழ்வை இழந்தது. விதிக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் விருந்தினராய் அகம் மகிழ்ந்து வா...

உள்ளடக்கம்  இந்தக் கவிதை விடியற்காலையில் என் முற்றத்தில் நிகழும் சிறிய- சிறிய இயற்கை செயல்களை கவனித்ததில் இருந்து பிறந்தது. இயற்கை பேசுவதில்லை: ஆனால் நம்மை சிந்திக்க வைக்கின்றன. கவிதை நீலவானம் ஒற்றை  கண் விழித்து பூமிக்கு ஒளி தரும் தருணம் இலை என்னும் போர்வை நகர்த்தி விடியலை வரவேற்கும் பறவைக் கூட்டங்கள். அழையாத விருந்தாளியாய் மலரின் இருப்பிடம் சென்று தேனை சுவைக்கும் தேனீக்கள். ஆங்காங்கே  சிதறிக்ககடக்கும்  சிறகும், இலை சரகுகளும் தனக்கென காத்திருந்ததைப் போல  தன் கூட்டை அலங்கரிக்க நயமாக சேகரிக்கும் சிட்டுக் குருவிகள். தானியங்களை பின்னங்காளில் இளைப்பாறி பற்களின் இன்னிசையோடு உண்டு மகிழும் அணில்கள். செயற்கை  ஆற்றலோடு போட்டியிட்டு மண் சிதறாமல் ஊடுருவி சத்துக்களை கொடிகளுக்கு பரிசளிக்கும் மண் புழுக்கள், தாவர நண்பன். தனக்கு அடைக்கலம் தந்த தோழனின் ஆயுள் வேண்டி இலகால் பொந்தமைத்து காவல் நிற்கும் மரங்கொத்தி பறவைகள். என் இமைகள் மலர வரம் கொடுக்க என் முன் தோன்றும் கருங்குருவி என் வாழ்க்கை பாதையின்  திடமான நம்பிக்கை. என் முற்றத்தில் என்முன் நடந்தேரிய இயற்கை ந...

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மனிதன் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் சந்திக்கும் உள் நிழலைப் பற்றி பேசுகிறது. தடுமாற்றம், பிழை, இருள், மனக்குழப்பம் ஆகிய தருணங்களில் அது காவலாய், வேலியாய் கைகொடுக்கும் சக்தியாக செயல்படுகிறது. நினைவுகள் இருளை சூழ்ந்தாலும், அவை நிலைத்தவை அல்ல: நொடி பொழுதில் கரைந்து போகும் நிலையற்ற உண்மையென கவிதை நம்பிக்கையுடன் முடிகிறது. கவிதை நிழல் தாங்கும் பாரம் நிஜங்களின் எல்லைக்குள் பயணிக்கும் வரை எட்டி நின்று காவல்காக்கும் பிழை பொறுத்து கண்களின் காட்சி தடுமாறும் வேகத்தில் பாதை சீர் பெறும்வரை வேலியாய் பின் தொடரும் மனம் தடுமாறி நடை தடம் மாறி வெறுமையான காட்சிகளின் எதிரில் நின்று கைகொடுக்கும் நிலம் சூழ்ந்த இருள் நினைவிலும் தொடர்ந்து வர நொடி பொழுதும் தாமதமில்லாமல் கரைந்தே போய்விடும்.

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மௌனத்தின் ஆழ்ந்த இருப்பை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. பார்வைக்குள் சிக்கிய நினைவுகள், வெளிப்பட முடியாத உணர்வுகள், சொற்களாக மாற மறுக்கும் வலி- இவை் மௌனத்தின் வழியாக வெளியில் செல்லும் நிலையை கவிதை காட்டுகிறது. கவிதை பார்வைக்குள் அகப்பட்ட  நினைவுகள் மனம் ஈர்க்காமல், தன் நிலை பகிராமல் வெளியேறும் வாசல்- மௌனம். உணர்வுகள் சிதைத்த வரிகள் உதடுகளின் உரசல்கள் கடந்து,சலனமில்லாமல் வெளியேறும் மொழி- மௌனம். அலையாய் நடை பழகும் சப்தம் தடை தகர்த்தால் நிலையான நிசப்தம் உள்வாங்கிவிடும். புயல் வசிக்கும் கூட்டுக்குள்,இடராமல் இமை  தோகை விரித்து காட்சிக்கு முரண்படாமல் வசிப்பது மௌனம். வெற்றியின் சாரல் புயல் மழையாய் கடந்தாலும் தனிமையின் தேடலில் புலன்கள் ஒன்றிணைய நிழலாய் தொடர்ந்து என்னுள் புதைந்திருப்பது- மௌனம்.

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மனித வாழ்வின் பயணத்தைப் பிறப்பிலிருந்து முதிர்ச்சிவரை எடுத்துச் சொல்கிறது. அழுகை எனும் பலவீனத்தில் தொடங்கி மகிழ்ச்சி என உயர்ந்து இறுதியில் சிரிப்பு என்ற விடுதலையில் வந்து முடிகிறது. கவிதை பிறப்பு அழுகை கற்றுத்தந்தது, அழுகை வலிமை தந்தது, வலிமை போராட கற்றுத்தந்தது, போராட்டம் துணிவை தந்தது, துணிவு முயற்சியை கற்றுத்தந்தது, முயற்சி ஆற்றல் தந்தது, ஆற்றல் தன்னம்பிக்கை கற்றுத்தந்தது, தன்னம்பிக்கை ஆள கற்றுத்தந்தது, ஆளுமை பொறுப்பை கற்றுத்தந்தது, பொறுப்பு உயரம்  தந்தது, உயரம் அடக்கம் கற்றுத்தந்தது, அடக்கம் அமைதி தந்தது, அமைதி சிந்திக்க கற்றுத்தந்தது, சிந்தனை வடிவம் தந்தது, வடிவம் ஆராய கற்றுத்தந்தது, ஆராய்ச்சி புதுமை கற்றுத்தந்தது, புதுமை வளர்ச்சி தந்தது, வளர்ச்சி முன்னேற்றத்தை கற்றுத்தந்தது, முன்னேற்றம் அரவணைக்க கற்றுத்தந்தது, அரவணைப்பு அன்பை  தந்தது, அன்பு ஒற்றுமை கற்றுத்தந்தது, ஒற்றுமை மகிழ்ச்சி தந்தது, மகிழ்ச்சி சிரிக்க கற்றுத்தந்தது, சிரிப்பு அழுகையை மறக்க கற்றுத்தந்தது.

நீர் குமிழி உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மனித மனத்தின் நிலையற்ற தன்மையையும், உணர்வுகள் தோன்றி மறையும் விதத்தையும் நீர் குமிழி போலவே கனமான இதயத்திலிருந்து பிறக்கும் எண்ணங்கள் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, புன்முருவலாய் மிதந்து, இறுதியில் எதார்த்தம் எனும் காற்றில் கரைந்து போகின்றன. மனத்தின் ஆசை, அதன் ஆயுள், மற்றும் வாழ்க்கையின் கடுமையான உண்மை இவைகளின் மோதலை நுணுக்கமாக பதிவு செய்யும் கவிதை இது. கவிதை திடமான பூமி பந்து வெப்பம் தாளாமல் தன்னை குளிர்விக்க வெளியேறும் வெள்ளருவி தன் மகிழ்ச்சியை நீர் குமிழியாய் உருமாற்றி காற்றில் மறையும். கனமான இதயத்தில் தோன்றி மறையும், எண்ண ஓட்டங்கள் பாரம் தாங்காமல் மனம் என்னும் கூட்டில் இளைப்பாறி, அவ்வப்போது இதமான புன்முருவலோடு காற்றில் பறக்கும். மனம் என்னும் நீர்குமிழி,ஆயுள் வேண்டி மெம்மேல் பறந்தாலும், எதார்த்தம் என்னும் காற்றின் வேகத்தால் நொருங்தி, இடமறியாமல் கரைந்து போகும். எத்தனை நீர்குமுழிகள் காற்றில் கரைந்தனவோ.... காற்றணுக்களின் எண்ணிக்கையில் மறைந்திருக்கின்றன.

உள்ளடக்கம்   கவிதை "நான், " என்ற சொல்லின் ஆழமான தேடல். இது தனிப்பட்ட அகந்தை அல்ல: இயற்கை, உழைப்பு, பக்தி, தாய்மை, வயது, விதி, விடுதலை அனைத்தையும் தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்ளும் முழுமையான மனித அடையாளம். கவிதை மழை பொய்த்த பூமியின் தாகம் எனது, நிலம் உழுத வேர்வையின் பசுமை எனது, வண்ணம் சூடிய இயற்கையின் கலை எனது, தென்றல் உரசிய கரங்களின் இசை எனது, இறை கலந்த தியானத்தின் பக்தி எனது, பயணத்தின் முடிவுறை எழுதும் முதுமை எனது, புதைமண் வடிவம் காணும் ஆற்றல் எனது, மடி தவழும் மழலையின் தாய்மை எனது, மனம் இசைந்து இமைகள் சந்திக்கும் தாலாட்டு எனது, விதி சுமந்து வையகம் வாழும் பிறப்பு எனது, துயில் கலைத்த சிறையின் சுதந்திரம் எனது, " நாம்" கலைந்து " நான்" சேரும் முயற்சி எனதே எனது..........

 கண்ணாடி உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை மனிதன் தன் உணர்வுகளை  யாரிடமும் வெளிப்படுத்த முடியாத தருணங்களில் தீர்ப்பின்றி, கேள்வியின்றி, மௌனமாக உடன் நிற்கும் கண்ணாடியை  ஒரு நெருங்கிய தோழியாகப் பார்க்கிறது. கண்ணீர், இன்பம், அழகு, கண்ணியம், ரகசியம்- அனைத்தையும் அனுமதி கேட்டே ஏற்றுக் கோள்ளும் அந்த மௌன சாட்சி தனிமையின் பாதுகாப்பையும், சுயமரியாதையின் எல்லையையும் மென்மையாக வெளிப்படுத்துகிறது. கவிதை எதிர்மறை எண்ணங்கள் மெல்லிய மனதை சலசலக்க  இமைகளை நீராட்டி வெளிவந்த நினைவு கரைசலை கையால் துடைத்த என்னை யாரும் கவனிக்க மறுத்ததால்  அமைதியுற்றேன் - ஆனால் அவள் கவனித்தாள். உதட்டின் காவலை மீறி  வெளிவந்த முத்துக்கள் சிதறாமல் உள்வாங்கிய மெல்லிய உணர்வை யாரிடமும் பகிராமல் இன்புற்றேன் - அதை அவள் உணர்ந்தாள் முல்லை மொட்டுக்கள் விரிந்தும் விரியாமலும் என் கூந்தலில் வீற்றிருந்த அழகை சரிபார்க்க அவள் இசைந்தாள் ஆடைகள் தன்றெறி மாறாமல் கண்ணியத்துடன் ஒத்துழைக்க அவள் காவலானாள் இரவு பகல் பாராமல் எனக்காக விழித்திருந்து நான் கேட்டதை  நான் பார்த்ததை  நான் உணர்ந்ததை அப்பழுக்கிலலாமல் என...

உள்ளடக்கம் இந்தக் கவிதை, அழகு என்பதைக் காட்சியழகாக மட்டும் அல்லாமல், இயற்கை, மனித உணர்வு, பண்பு, மொழி, சமூகநிஜம் ஆகிய அனைத்திலும் பரவியிருக்கும் ஒரு ஆழ்ந்த அனுபவமாக வெளிப்படுத்துகிறது. வானிலிருந்து விதை வரை, மழையிலிருந்து முதுமை வரை, வறுமையிலிருந்து கருணை வரை- எதிர்மறை, நேர்மறை இரண்டிலும் ஒளிந்திருக்கும் அழகை கவிதை நுணுக்கமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இறுதியில், தமிழ் மொழியே அந்த அழகின் உச்சமாக உயர்கிறது. கவிதை வெண்கதிர் மறைத்த வானின் பிறை அழகு, முகில் பாய்ந்தோடும் நீலத்திரையில் நட்சத்திரம் அழகு, இறகு தொடுத்த பறவைக் கூட்டத்தின் வரிசை அழகு, கனி உதிர்த்த விதையின் முளைகள் அழகு, காற்று துளைத்த மூங்கிலின் இன்னிசை அழகு, முதுமை பின்நோக்கி அசைப்போடும் மழலை அழகு, பனி உறையும் வெங்காட்டின் தீப்பொறி அழகு, புதுமை தழுவிய நுற்றாண்டின் பழங்கதை அழகு, இமை சுமக்கும் விழியின் கருணை அழகு, நிலம் சுமக்கும் கோபுர பல்லக்கின் கற்சிலை அழகு, கண்டம் கடந்து தேசம் வளர்க்கும்  பண்பாடு அழகு, வேர்வை குளித்த நெல்மணியின் குவியல்  அழகு, பெண் மறைத்த உளவியல் கண்டறிந்த கவி அழகு, இடை மெலிந்த பெண்ணின் வறுமை அழகு, அழகில் ...